– तसलीमा नसरीन –
तर यस भारतमा समाजका बलिरहेका राता आँखाले स्वास्नीमानिसलार्य यसरी घुरेर हेर्छे ऊ डरले खुम्चिन बाध्य हुन्छे । उनीहरु यसरी डराएका खुम्चिएका हुन्छन् हिंस्रक, पीडक, असभ्य, निर्लज्ज, निष्ठुर लोग्नेमानिसविरुद्ध मुख खोल्न सक्दैनन् । लोग्नेमानिसलार्य उनीहरु आप्mनो चार किल्लाबाट हटाउन त सक्दैनन् नै बरु उनीहरुलाई अत्यन्त खुसीपूर्वक आप्mनो टाउकोमाथि बसालिराख्छन् । उनीहरुलाई जिन्दगीभरि पालेर राख्छन् ।
जुन दिनेदेखि म एक्लै बस्न थालेँ, त्यस दिनदेखि आप्mनो जिन्दगीको मूल्य मैले पाएँ । लोग्नेमानिससँग बस्दा मलाई यसको अनुभूति भएको थिएन । मेरालागि लोग्नेमानिसको जीनव ने महत्वपूर्ण थियो । यस समाजाम लोग्नेमानिसको तुलनाा स्वास्नीमासिको जीवन मूल्यहीन र अर्थहीन छ । अत्याचारीहरुसँग रहँदै सहँदै, स्वास्नीमानिसले आप्mनो जिन्दगीको मूल्यबोध गर्ने न मौका पाउँछन् र न समय । स्वास्नीमानिसले त दिनभरि पुरुष सेवामा पुरुषको देह–तृप्ति, पुरुष मनोरञ्जनमा व्यस्त रहनु पर्छ ।
म एक्लै किन बस्छु यसको जवाफमा म भन्छु किनकी म मैसोकिस्ट होइन । होइन म झेल्न या भोग्न चाहँदिनँ । म चाहँदिनँ लोग्नेमानिसले मौका पाउनेबित्तिकै मलार्य आप्mनो खुट्टाले कुल्चिऊन् । बाहिर त उसले कुल्चन्छ नै र कुल्चने प्रयास गर्छ । घरमा यस्तो नहोस् । कुनै पनि नाताको बहानामा यस्तो नहोस् । सँगै रहने बस्नेजस्तो तथाकथित रुमानि जीवनको बहानामा यस्तो हुँदै नहोस् ।
उत्तर अमेकिकाकी लिज विनस्टेड नामक केटीले भनेकी थिइन् । थिंक देयरफोवर लम सिंगल । अब यसपछि पनि के अझ विस्तारपूर्वक सम्झाउनु आवश्यक छ । स्वास्नीमानिसले एक्लै बस्नु किन आवश्यक छ ? स्वास्नीमानिसको मस्तिष्कमा यदि अलिकति पनि बोध–बुद्धि भएमा के स्वास्नीमानिस लोग्नेमानिसँग बस्न सक्छन् ? कपाल खौरेको व्यक्ति के बेलको रुखतल जान्छन् कहिल्यै ? …
